Son Besteyi Söylerim
Yine gördüm rüyamda adınla başladım güne.
Bilmem kaç beste yazarım nedensiz gidişine.
Ne saçlarına vuruldum ben nede gözlerine.
Aklımı başımdan aldı o masum gülümseme.
Sevdan Konya’nın ortasında karanlık bir sokak.
Gözlerine bakınca oluyordum sanki tutsak.
Şimdi nefret dolu sözler yazıyorum hep sana.
Yeterdi karşılaşınca düşman gibi bakmasak.
Ayrıldığımız o gün geldi şimdi hatırıma.
Konuşalım diye çağırmıştın köşebaşına.
Bitti artık ne olursun üzülme beni anla.
Nasıl üzülmem hayata bağlanmışım adınla.
Gülmedi zaten yüzüm hayatım efkarla dolu.
Başkasını buldun ve son buldu bu aşk oyunu.
Yürüyorum sokakta yağarken nisan yağmuru.
Senin yüzün gülerken bu gözlerim yaşla dolu.
Sevgini yaşatmıştım kalbimin en derininde.
Belki deli dediler kimseler yoktu gözümde.
Eksik olmazdı adın inan ki hiç bir sözümde.
Şimdi ne farkı kaldı ki gündüzlerin gecemle.
Yıkık dökük bir şehir kaldı bak sol tarafımda.
Kalbim acılar içinde hayallerin altında.
Gülüşlerimiz kaldı o karanlık sokaklarda.
Anlatamam derdimi yazsam da ben sayfalarca.
Bir masal gibiydi sevdan artık burada son buldu.
Kötü değildim ama kaybettim ve sonum oldu.
Başını yasladığın bir başkasının omuzu.
Her şeye rağmen taktım yine yeşil beyaz kaşkolu.
Gittiğin günden beri kalbimdeki yara derin.
Başka bir eli tutar şimdi o narin ellerin.
Uzak bir şehirde kaldı sanki düşüncelerim.
Deplasman otobüsünde son besteyi söylerim.
Ana Sayfa – Daha Fazla Tezahürat
